Blog

Imperfectie

Auteur: Chris Slappendel
juni 2018

Perfectie is, hoe gek het ook klinkt, een filosofisch concept. Het houdt in dat een wezen een bepaalde eigenschap in de hoogste mate bezit, of dat een wezen alle eigenschappen bezit. Of dat een wezen alle eigenschappen in de hoogste mate bezit.

Zonder dit nou een filosofisch epistel over Annaï (=volmaaktheid, niet het luchtje voor vrouwen) te laten worden, is het wel goed om te weten dat perfectie een ‘hypothetisch’ begrip is. Eenvoudig gezegd, het zou in principe mogelijk zijn dat….

Het vervelende van filosofische concepten is dat sommige mensen erin geloven. En als mensen ergens in geloven, gaan ze hun best doen om het te realiseren.

Voor een godsdienst is het een must om zo’n volmaaktheid in je midden te hebben. Immers, volgers van godsdiensten hebben dan minder moeite om de soms strenge leer te blijven volgen. Wie wil nou niet bij een wezen horen die volmaakt is? En als je daar dan iets extra’s voor moet doen, dat maakt dan niet zoveel uit. Waar de misbruik bij religies zit? Daar zijn de laatste jaren vele boeken over geschreven.

Voor een voetbalploeg is het ook bijkans een must om zo’n volmaaktheid te hebben. Ofschoon er clubs zijn die supporters hebben die fan zijn, al verliezen ze iedere wedstrijd, gaat het gros van de mensen toch graag naar clubs die winnen. En altijd is er één speler die dan ‘volmaakte kenmerken’ heeft. Ronaldo bij Real Madrid, Lionel Messi bij Barcelona, Neymar jr. bij Paris St. Germain en Ibrahimovic bij Manchester United. Geld speelt dan ook geen rol om zo’n ‘volmaakte speler’ in je team te hebben.

Tegenwoordig wordt daar dan ook grof geld voor betaald. De transfer van Neymar jr. behelst in totaal zo’n half miljard euro, voor 5 jaar. Dat is transfersom en salaris. Ik zat laatst te rekenen: de armoedegrens in de wereld ligt op US$ 1,90 per dag, d.w.z. een kleine US$ 700 per jaar. Met een beetje wisselkoersschommelingen voor lief genomen, zouden 800.000 mensen op aarde een dubbel inkomen hebben gehad… één speler dus. En het vreemde is, niemand die daar dan echt iets aan doet om zo’n sjeik (die z’n geld heeft verdiend in olie waar hij niets voor heeft hoeven doen, behalve dan met z’n gelukkige kont er boven op te hebben gezeten bij z’n geboorte) te laten inzien dat zijn streven naar perfectie totale waanzin is.

Voor een bedrijf is het ook wel handig om zo’n perfect boegbeeld te hebben. De mooiste man ter wereld (volgens vele vrouwen) drinkt graag een kopje Nespresso, wat anders zou hij moeten drinken? Misschien zou George toch ook eens bij zo’n lekker koppie koffie nadenken of die koffieboeren die de koffiebonen leveren die hij zo lekker vindt wel zo goed worden behandeld? De beste tennisser ter wereld loopt graag in een sportmerk dat z’n kleding produceert in de lage lonen landen (als China, Bangladesh, Thailand en India). Niets mis mee, zou je zeggen. Misschien moet Roger zich toch maar eens verdiepen in de achtergronden van z’n kleding?

Voor de gewone mens wordt het er ook niet makkelijker op. Koop je kleding om er een beetje perfect uit te zien, dan koop je kinderarbeid, klimaatverandering, watermisbruik, slavernij, natuurverontreiniging en afzetterij. Koop je een blitse auto, dan koop je luchtvervuiling, klimaatverandering, natuurverontreiniging en als het tegenzit ook nog eens dieselgesjoemel. En koop je hippe meubelen, dan koop je voor hetzelfde geld belastingontduiking, ontbossing en (toch ook weer) klimaatverandering.

Ook ik doe er aan mee, al ben ik tegenwoordig een stuk bewuster en minder statusgevoelig dan vroeger. Toch zit ik nog steeds regelmatig vast in de dwangbuis van perfectie. Ik vraag me regelmatig af: is het nodig, een mooie auto, dure kleding of een gelikt espressoapparaat? Soms wel, het sociale leven kan erg eenzaam worden als je niet een klein beetje meedoet. Kan het allemaal een onsje minder? Dat zeker. Maar minder vaak komt niet voor in de gebruiksaanwijzingen van mensen die teveel hebben. Misschien dat toonaangevende religies, voetbalclubs en bedrijven het voortouw kunnen nemen en imperfectie kunnen omarmen als richtinggevend concept. Hoe zou de wereld er dan uit komen te zien?

Deel deze blog op:

Meer blogs