Blog

Trots op ontwikkeling

Auteur: Nand de Galan
juni 2018

Terwijl ik, samen met een van mijn beste vrienden, een loodzware, maar intens mooie fietstocht in Duitsland volbreng, komen er af en toe wat berichten binnen op mijn telefoon. Ik voel in mijn wielershirt het gezoom en tijdens een van de spaarzame rustmomenten bekijk ik de inhoud. Een foto met daarop mijn stralende dochter, zittend op haar paard, met een zilveren beker en een oranje rozet. Ze heeft haar eerste beker gewonnen met dressuur en oogt triomfantelijk. Het oefenen en de praktijklessen werpen hun vruchten af. Papa op een paar 100 kilometer afstand glimt van trots en krijgt weer energie om de volgende beklimming op de racefiets aan te gaan.

Een paar dagen later zit ik in mijn auto, met mijn 11 jarige zoon naast mij. Ik begin vandaag wat later op mijn werk, zodat ik hem op dit bijzondere moment kan bijstaan. Bijzonder? Ja, hij heeft de eerste kennismaking met zijn nieuwe brugklas. Gezien zijn relaxte houding vraag ik mij echter af, wie het nou daadwerkelijk spannend vindt, hij of ik. Bij school aangekomen voel ik me wat lullig, de meeste kinderen zijn alleen, zonder ouders. Weinig stoer dus dat papa er nu bij is. Desondanks loop ik zwijgend met zoonlief naar de aula, waar hij zich naar mij keert en abrupt zegt: " werkse vandaag pap, tot vanmiddag. Doei". De traditionele kus is verdwenen en hoewel hij het niet met die woorden zegt, snap ik de dubbele bodem. Papa is hier niet gewenst, niet bij zijn eerste stappen richting zijn nieuwe klas, richting zijn toekomst. Ik zeg hem gedag en loop wat somber naar de uitgang. Draai me nog even om, in de hoop op een zwaai van hem. Ook dat is mij niet gegund. Hij heeft zich al gevoegd bij zijn nieuwe klasgenoten en is papa, op het oog althans, vergeten.

Met een brok in mijn keel en met een wat melancholisch gevoel over me heen, stap ik mijn auto weer in. Toch voel ik ook trots. Twee kinderen, beide opgroeiend, beide in een fase van een hun leven waarin ze snel verder groeien en floreren. Wat doen ze het toch goed.

Overigens is zoonlief mij niet helemaal vergeten, halverwege de ochtend ontvang ik per app een foto. Koude rillingen vallen mij ten deel. Een grote slang kijkt mij aan. Die hebben ze schijnbaar ook op school. Speciaal voor jou, staat erbij. Voor de duidelijkheid, ik ben als de dood voor deze reptielen...

De tijd vliegt, dit zijn zomaar twee momenten uit de afgelopen periode, waarin ik geen blogs heb geschreven, mijn tijd was schaars, voelde schaars. Einstein zei ooit: "De tijd bestaat alleen maar omdat anders alles tegelijk zou gebeuren". In dit afgelopen half jaar is er enorm veel veranderd, voor mijn gevoel bijna alles op hetzelfde moment, in ieder geval rap op elkaar volgend. Ik had het aardig gevonden om daar eens met Einstein over van gedachten te wisselen. Want al die veranderingen doen echt wat met de menselijke psyche. Ik ben weer eens enorm druk geweest en realiseer me nu, hoe ontzettend snel de tijd gevoelsmatig voorbij is gevlogen de afgelopen maanden. Dat is ook niet voor het eerst.

De grootste verandering, vanaf 1 maart heb ik na ruim vier jaar mijn oude baan vaarwel gezegd. De tijd was rijp, de keuze voelde direct goed.

Ik ben gestart in de TechniekFabriek. Ik werk nu deels in het onderwijs, wij leiden jonge mensen op tot junior monteurs, die later ons bedrijf instromen. Het is een samenwerking tussen ons bedrijf en het ROC. Geen traditionele klassen, wij hebben een hybride omgeving, waarin theorie en praktijk nauw zijn verweven met elkaar. Onze leerlingen krijgen een grote verantwoordelijkheid in hun eigen leerproces. "Leren werken, werkend leren", is ons motto.

Iedere dag stap ik weer met trots binnen op een van onze twee leerlocaties. We hebben een betrokken team van opleiders en praktijkbegeleiders en zeer enthousiaste leerlingen. Ik geniet met volle teugen en ben er dan ook vol ingesprongen, vanaf dag 1.

Praktijkleren is een thema dat veelvuldig aandacht krijgt momenteel. Door te doen, stappen te nemen, jouw nieuwsgierigheid te onderzoeken, ervaren en te doorleven, reflecteren en opnieuw proberen. Leren en ontwikkelen. Ik ben ervan overtuigd dat een leer en ontwikkelomgeving, niet enkel in de schoolbanken kan plaatsvinden. Dat juist ook de omgeving en context waarin we acteren leidend is en daarmee een leerschool voor de rest van ons leven en een stap naar verdere ontwikkeling.

Wat dat betreft had mijn zoon het prima in de gaten, toen hij mij gedag zei op zijn nieuwe school. Hij observeerde zijn omgeving, constateerde dat ouders hier niet standaard aanwezig zijn en trok zijn conclusie. Immers, in de rest van zijn leven zal papa er ook niet altijd bij zijn. Alleen moet papa dat zelf nog even leren...

Deel deze blog op:

Meer blogs