Blog

Hype je focus

Auteur: Chris Slappendel
juni 2018

Ik ben gek op sport. Vroeger heb ik zelf op een aardig niveau kunnen voetballen en wat sport me heeft opgeleverd, is niet te beschrijven. Dat ga ik niet eens proberen! Toch wil ik er een dingetje uitpikken. Iets dat me altijd erg heeft geholpen, zowel zakelijk als privé.

Het was in de zomer van 1977. Ergens in de bossen nabij het Brabantse Oosterhout waren zo’n 45 kinderen ‘op kamp’. Voetbalkamp. Voor mij was dit het hoogtepunt van het jaar waar ik zo’n beetje het hele jaar naar uitkeek. Ik was nooit zo getalenteerd en dat was op dit voetbalkamp ook helemaal niet nodig. Er werd van alles georganiseerd in de vorm van een competitie. Van hinkelen tot tafeltennis, van fietsen tot korfbal. Allemaal eenvoudige spelvormen die ik stuk voor stuk leuk vond.

Ik moet bekennen dat ik vroeger (erg) competitief van aard ben geweest. Eigenlijk ben ik dat nog steeds maar ik heb er beter mee om leren gaan. Ook tijdens dat voetbalkamp moest en zou ik winnen. En dat deed ik ook regelmatig. Toch won ik nooit het eindklassement en daar was een reden voor. Ik was niet goed in voetbal en juist in de voetbalspelletjes verspeelde ik veel punten. En de meeste punten verspeelde ik in het onderdeel hooghouden, waarbij je met je hoofd, voeten en benen een bal zo lang mogelijk in de lucht diende te houden en zoveel mogelijk keren moest proberen te raken voordat de bal de grond raakte. En mij lukte dat maar een paar keer. Nice try, but no score…

Iemand die ik toen niet zo goed kende maar waar ik in mijn latere voetballeven nog vaak mee heb mogen voetballen, kon toen al wel goed voetballen. En wat tijdens dat kamp nog belangrijker was: hij kon uitstekend hooghouden! En omdat we in de rest van de spelletjes erg aan elkaar gewaagd waren, won hij dus de competitie. Omdat hij ook het hooghouden won.

Ik liet het er niet bij zitten. Toen we eenmaal terug van kamp waren, begon ik te oefenen. Een jaar lang heb ik iedere dag hoog gehouden. En wat worstelde ik in het begin! Hoe ik het ook probeerde, ik haalde de tien keer niet. Mijn motoriek leek gewoon niet in staat om het voor elkaar te krijgen. Ik snapte gewoon niet hoe ik moest verbeteren.

Totdat ik het met twee benen begon te proberen, dus ook met mijn linkerbeen erbij. Op een of andere manier hielp dat want mijn gepruts met mijn rechterbeen leek ineens in combinatie met mijn linkerbeen niet meer op gepruts. Ik haalde op een gegeven moment de tien keer hooghouden en ik schreeuwde het uit van blijdschap! Wow, wat een moment was dat! Maar ik ging door, want ik wist dat met tien keer een bal hooghouden ik op kamp de competitie niet zou winnen.

De zomer ging voorbij, net als de herfst en de winter. En ik, ik was iedere dag buiten te vinden. En als ik om wat voor reden dan ook niet naar buiten mocht, oefende ik bij ons thuis in de hal of in mijn kleine slaapkamer. Ik denk dat mijn moeder en de buren stapeldol van me zijn geworden.

Natuurlijk won ik dat jaar de competitie van het voetbalkamp. Nog belangrijker, het gaf me een boost in mijn ontwikkeling. Onbewust leerde ik dat als ik me ergens volledig op concentreerde er ook vooruitgang kwam. En dat door een tijdelijke hyper-focus op een bal hoog houden.

Achteraf kan je zeggen dat ik een jaar van mijn leven heb weggegooid want met hooghouden komt er geen brood op de plank. En mijn kwaliteiten als voetballer werden nooit groot genoeg om met voetbal mijn brood te verdienen. Toch heb ik door dat ene jaar alleen maar aandacht te hebben voor één technisch aspect enorm veel baat gehad en daardoor op latere leeftijd in mijn sport veel mooie dingen meegemaakt. Met wedstrijden tegen ADO Den Haag, Excelsior, Sparta en Feyenoord. Mijn hoogtepunt was dat ik in 1987 heb meegedaan in een oefenwedstrijd tegen het grote Oranje, dat aan het voorbereiden was om Europees Kampioen in 1988 te worden en waarbij ik zowel Ronald Koeman, Ruud Gullit als Frank Rijkaard een panna heb gegeven. Ook al verdien je daar geen enkele boterham mee, het voelde toen wel goed.

Vaktechnisch heb ik trouwens op dit moment ook veel baat bij wat ik toen heb geleerd. Door een hyperfocus aan te brengen, zorg je ervoor dat er échte aandacht komt op een aspect dat verandering nodig heeft. Ik zie dat terug in de ontwikkeling van mensen zelf, zoals ik dat ooit ook als 10-jarig jochie heb mee gemaakt. Maar ik zie het ook terug in de ontwikkeling van bedrijven, bedrijfsonderdelen of van teams. Hoe meer mensen in staat zijn om focus aan te brengen op iets dat die aandacht ook echt nodig heeft, hoe makkelijker het is om de gewenste verandering ook daadwerkelijk gerealiseerd te krijgen. Daarom zeg ik: hype je focus!

Deel deze blog op:

Meer blogs